چهارسال با ترامپ

چهارسال با ترامپ

دونالد ترامپ. اسمي كه اين روزها بيشتر از اسامي ديگر، از رسانه هاي داخلي و خارجي به گوش مي رسد. و كلينتون مغبون از رسيدن به كاخ سفيد. شايد دوره سياسي خانواده كلينتون تمام شده باشد. بايد ماند و ديد در ايالات متحده پديده آقازادگي چه قدر خاطرخواه دارد و آيا در آن جا هم مثل ما اپيدمي قحط الرجالي نهادينه شده است يا نه؟ اما بر خلاف پيش بيني بسياري از صاحب نظران ترامپ با به دست آوردن آراي الكترال بيشتر، چهل و پنجمين رئيس جمهور ايالات متحده آمريكا شد. چه بخواهيم و چه نخواهيم تا كمتر از دو ماه ديگر از قصرش به كاخ سفيد مهاجرت خواهد كرد و سكان رهبري بر قدرتمندترين كشور جهان را عهده دار خواهد شد. اين پايان ماراتني بود كه هيلاري كلينتون و ترامپ بعد از ماهها جنجال و كشمكش پشت سر گذاشتند. يكي برنده و يكي بازنده. حرف و حديث ها به فراموشي سپرده مي شود و جهان ترامپ را به عنوان چهل و پنجمين رئيس جمهور آمريكا در حافظه خود ثبت مي كند. و اما بعد.
درباره سنت لیبرالیسم آمریکای قرن بیستم باید گفت که اندیشمندان لیبرال به طور کلی به یکی از دو سنت فکری دموکراتیک، یعنی دموکراسی جکسونی و دموکراسی جفرسونی، گرایش داشته اند. برخی بیش تر به سنت جکسونی تمایل داشته اند، که دموکراسی را به شیوه ای روسویی در حاکمیت و حکومت اکثریت و دخالت مستقیم مردم در سیاست می بیند. در مقابل، بیش تر اندیشمندان معاصر به دموکراسی جفرسونی متمایل بوده اند، که دموکراسی را حکومت محدود به قانون و پاسدار حقوق و آزادی های فردی تلقی می کند ؛ و حکومتی را که محدود به قانون نباشد، حتی حکومت اکثریت را، استبدادی به شمار می آورد. در این سنت، مردم باید شایسته ترین افراد را برای حکومت برگزینند ؛ و خود نظارت کلی بر سیاست داشته باشند. از دید سنت جفرسونی مردم پس از انتخاب رهبران در ارزیابی اعمال آنان صلاحیت ندارند، زیرا حکومت نیز حرفه ای تخصصی است. پس با اين حساب دموكراسي در معناي واقعي خود هر چند حامل مفاهيمي چون قانون، راي اكثريت و انتخاب نخبگان است ولي در عمل با آن چه در گفتمان ماهوي خود دارد تفاوت دارد. از دل صندوق هاي رأي افرادي خارج مي شوند كه توانسته باشند رسانه ها و افكار عمومي را به سمت خود متمايل كنند. در حضور حداكثري مردم نه رأي فرهيختگان جامعه كه رأي عوام بيشترين تأثير را دارد و با توجه به جامعه محدود نخبگان و جامعه گسترده عوام اين عوام هستند كه بدون آگاهي هاي سياسي و اجتماعي(البته در قياس با فرهيختگان) نتيجه نهايي را معلوم مي كنند. در اينجاست كه افرادي چون احمدي نژاد، ساركوزي و ترامپ پيشتاز آرايي مي شوند كه خلاف رأي و نظر نخبه گان جامعه است.
البته آمريكا با اين موضوع كنار آمده و حتي ناآرامي هاي پراكنده در برخي نقاط خللي در نتيجه آراي اين كشور وارد نخواهد كرد. موضوع اصلي اما كنار آمدن سران ديگر كشورها با اين موضوع است. كه البته آن ها هم با پديده هايي اين چنيني كنار خواهند آمد. پيش بيني برخي كارشناسان داخلي و خارجي در امر سياست آشفتگي روابط بين دولت هاي متبوع و آمريكاست. اما شايد اين پيش بيني ها هم مثل زمان رأي گيري و پيشتازي كلينتون امر واهي ديگري باشد و شايد حضور ترامپ در رأس كاخ سفيد نويد روزهاي خوبي براي جهان باشد. پيش بيني اين فرايند كمي زود است. بايد صبر كرد و ديد كه ترامپ در جهان سياست چه خواهد كرد؟